അളിയന്‍റെ മരുമകള്‍ — (1)182 

വേഗം ഞാന്‍ ഉള്ളില്‍ കയറി റൂബിയുടെ മുറി വാതില്‍ക്കല്‍ എത്തി. തല്ക്കാലം ജനലിന്റെ വിടവിന്റെ കാര്യം അവളോട്‌ പറയണ്ട എന്ന് ഞാന്‍ തീരുമാനിച്ചിരുന്നു.

“എന്താ അങ്കിളേ വല്ലതും കണ്ടോ?”

“മോളെ..ഞാന്‍ ഒരു കാര്യം ചെയ്യാം..ഇന്ന് രാത്രി വെളിയില്‍ കാവല്‍ ഇരിക്കാം..പതിനൊന്നു പന്ത്രണ്ട് വരെ..സംഗതി അറിയണമല്ലോ” അവളുടെ ചോര തുടിക്കുന്ന കടിച്ചു തിന്നാന്‍ തോന്നുന്ന അധരങ്ങളിലേക്ക് നോക്കി ഞാന്‍ പറഞ്ഞു.

“യ്യോ..അങ്കിളിനു ബുദ്ധിമുട്ടാവില്ലേ? സാരമില്ല അങ്കിള്‍..ഉറക്കം കളയണ്ട എനിക്ക് വേണ്ടി”

“മോള്‍ക്ക് വേണ്ടി എന്തും ചെയ്യാന്‍ എനിക്ക് സന്തോഷമേ ഉള്ളു..മോള് പേടിക്കാതെ സുഖമായി കിടക്കണം..അത്രേ ഉള്ളു എനിക്ക്”

റൂബിയുടെ മുഖം തുടുക്കുന്നത് ഞാന്‍ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്റെ സംസാരം അവള്‍ക്ക് ബോധിച്ചിരിക്കുന്നു.

“എങ്കില്‍ അങ്കിള്‍ എന്റെ മുറിയില്‍ ഇരുന്നാല്‍ പോരെ..ശബ്ദം കേള്‍ക്കുമ്പോള്‍ പുറത്ത് പോകാമല്ലോ” അവള്‍ വിരല്‍ കടിച്ചു.

അത് കേട്ടപ്പോള്‍ എന്റെ രോമങ്ങള്‍ എഴുന്നെങ്കിലും ആര്‍ത്തി വേണ്ട എന്ന് ഞാന്‍ എന്റെ മനസിനോട് പറഞ്ഞു.

“അത് വേണ്ട മോളെ..ഞാന്‍ പുറത്ത് തന്നെ ഇരിക്കാം..അതാ നല്ലത്..മുന്‍വാതില്‍ ഞാന്‍ പുറത്ത് നിന്നും പൂട്ടിയേക്കാം…മോള് കിടന്നോ”

“ശ്ശൊ അങ്കിള്‍..എനിക്ക് വേണ്ടി..” അവള്‍ നാണിച്ച് എന്റെ കണ്ണിലേക്ക് നോക്കി.

“ഞാന്‍ പറഞ്ഞില്ലേ..മോള് എന്ത് പറഞ്ഞാലും ഞാന്‍ ചെയ്യും..അതിനല്ലേ എന്നെ ഇവിടെ നിര്‍ത്തിയേക്കുന്നത്..മോളൊന്നും പക്ഷെ പറയാറില്ലല്ലോ.”

“എന്തും ചെയ്യുമോ പറഞ്ഞാല്‍” ഒരു കുസൃതി ചിരിയോടെ അവള്‍ ചോദിച്ചു.

“മോള് പറഞ്ഞു നോക്ക്..”

അവള്‍ കുടുകുടെ ചിരിച്ചു. മനുഷ്യനെ ലഹരി പിടിപ്പിക്കുന്ന ചിരി.

“എന്താ ചിരിച്ചത്?”

“ഒന്നുമില്ല..”